Moeten we te vroeg geboren baby’s wel redden?

Het is de angst van iedere ouder: een kindje dat te vroeg geboren wordt. Niet onterecht, blijkt uit een nieuw onderzoek. Slechts 40% van de baby’s die met 24 weken geboren wordt, overleeft. En 1 op de 5 raakt matig tot ernstig gehandicapt.

Een pijnlijke vraag: hoe ver gaan we om het leven van een pasgeboren kind te redden.

En: moeten we dat wel altijd willen?

vroeggeboren

Ieder jaar komen er in Nederland 2500 kinderen te vroeg ter wereld. Om meer van deze allerkleinsten te redden, werd in 2010 de officiële richtlijn voor het behandelen van te vroeg geboren baby’s versoepeld. De grens werd verlaagd van 26 naar 24 weken.

Geen plezierig leven

Een beslissing die bij Brenda van Osch, moeder van te vroeg geboren dochtertje Eva en schrijfster van het onlangs verschenen boek ‘Het onvoltooide kind’, veel vragen oproept. Want waar ligt de grens tussen wat er medisch en technisch mogelijk is, en wat nog goed is voor ouder én kind?

Zo is haar inmiddels 8-jarige dochtertje Eva door de vroeggeboorte, reanimatie, lange medische weg, hersenbloeding en operatie: doof, autistisch en heeft ze problemen met eten.

Daarnaast heeft ze het niveau van een kind van 22 maanden en zal ze nooit leren praten, schrijven of lezen. Niet voor zichzelf kunnen zorgen en geen baan of kinderen kunnen krijgen.

Kleine overlevingskans

Eva werd geboren toen ze 30 weken oud was, maar wat gebeurt er met de ruim 75 kindjes die jaarlijks met 24 weken ter wereld komen? De helft van deze allerkleinsten overleeft de bevalling niet en één vijfde van de overlevende kinderen houdt er een forse handicap aan over. Blijkt uit de cijfers die onlangs werden gepresenteerd.

Kille cijfers, die volgens van Osch nauwelijks recht doen aan dat waar het om draait: de levens van ouders en hun kinderen maar ook van artsen verpleegkundigen die dagelijks moeilijke en ingrijpende beslissingen moet nemen.

Wat vinden jullie van dit ongelooflijk moeilijke dilemma? Moeten we te vroeg geboren baby’s te allen tijde blijven redden wat de consequenties ook zijn?

bron: vrouw

2 gedachten over “Moeten we te vroeg geboren baby’s wel redden?”

  1. Ik ben zelf moeder van een te vroeg geboren kindje welke overleden is…

    Wat ik destijds van het LUMC als heel prettig heb ervaren is dat ik toen ik in het ziekenhuis lag, er een gesprek is gekomen over de verwachtingen, risico’s en wat ik als moeder wilde.
    Hierdoor heb ik zelf heel bewust de keus mogen maken ; doe er alles aan behalve als jullie denken dat het kindje nooit een goede kwaliteit van het leven zou mogen en kunnen ervaren.
    Helaas heeft mijn zoontje het niet mogen redden Ondanks een reanimatie.

    Het zal altijd een enorm verlies zijn en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn zoontje denk… Maar mede omdat ik heb mee mogen beslissen in waar ligt de grens, weet ik dat mijn kind een hoop ellende is bespaart en kan ik er nog enigsinds vrede mee hebben voor hem.

  2. Ik ben moeder van zowel een te vroeg geboren meisje met 29 weken, die het niet gered heeft, als nu 20 jaar later prachtige zoon geboren met 30 weken. Ik kan dus meepraten over beide opties. Ik ben het met de vorige reageerder eens dat ouders inspraak moeten hebben. Mijn dochter zou er ernstige gevolgen aan over hebben gehouden, dus het is goed dat get gegaan is zoals het gegaan is. Mijn huidige zoon is gezond en ook nu is het goed dat nu blijkt dat er met hem niets aan de hand is, hij een kans krijgt. mijn ziekte hoeft er niet voor te zorgen dat hij geen kans op leven heeft. Het Wilhelmina kinderziekenhuis in Utrecht doet dat op de juiste manier.

Plaats een reactie